Vana Parva 296 — The four brothers fall at the lake

नापदामस्ति मर्यादा न निमित्तं न कारणम् | धर्मस्तु विभजत्यत्र उभयोः पुण्यपापयोः

प्रातिकाम्यनयत्कृष्णां सभायां प्रेष्यवत्तदा | न मया निहतस्तत्र तेन प्राप्ताः स्म संशयम्

वाचस्तीक्ष्णास्थिभेदिन्यः सूतपुत्रेण भाषिताः | अतितीक्ष्णा मया क्षान्तास्तेन प्राप्ताः स्म संशयम्

शकुनिस्त्वां यदाजैषीदक्षद्यूतेन भारत | स मया न हतस्तत्र तेन प्राप्ताः स्म संशयम्

ततो युधिष्ठिरो राजा नकुलं वाक्यमब्रवीत् | आरुह्य वृक्षं माद्रेय निरीक्षस्व दिशो दश

पानीयमन्तिके पश्य वृक्षान्वाप्युदकाश्रयान् | इमे हि भ्रातरः श्रान्तास्तव तात पिपासिताः

नकुलस्तु तथेत्युक्त्वा शीघ्रमारुह्य पादपम् | अब्रवीद्भ्रातरं ज्येष्ठमभिवीक्ष्य समन्ततः

पश्यामि बहुलान्राजन्वृक्षानुदकसंश्रयान् | सारसानां च निर्ह्रादमत्रोदकमसंशयम्

ततोऽब्रवीत्सत्यधृतिः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः | गच्छ सौम्य ततः शीघ्रं तूर्णं पानीयमानय

नकुलस्तु तथेत्युक्त्वा भ्रातुर्ज्येष्ठस्य शासनात् | प्राद्रवद्यत्र पानीयं शीघ्रं चैवान्वपद्यत

स दृष्ट्वा विमलं तोयं सारसैः परिवारितम् | पातुकामस्ततो वाचमन्तरिक्षात्स शुश्रुवे

मा तात साहसं कार्षीर्मम पूर्वपरिग्रहः | प्रश्नानुक्त्वा तु माद्रेय ततः पिब हरस्व च

अनादृत्य तु तद्वाक्यं नकुलः सुपिपासितः | अपिबच्छीतलं तोयं पीत्वा च निपपात ह

चिरायमाणे नकुले कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः | अब्रवीद्भ्रातरं वीरं सहदेवमरिंदमम्

भ्राता चिरायते तात सहदेव तवाग्रजः | तं चैवानय सोदर्यं पानीयं च त्वमानय

सहदेवस्तथेत्युक्त्वा तां दिशं प्रत्यपद्यत | ददर्श च हतं भूमौ भ्रातरं नकुलं तदा

भ्रातृशोकाभिसन्तप्तस्तृषया च प्रपीडितः | अभिदुद्राव पानीयं ततो वागभ्यभाषत

मा तात साहसं कार्षीर्मम पूर्वपरिग्रहः | प्रश्नानुक्त्वा यथाकामं ततः पिब हरस्व च

अनादृत्य तु तद्वाक्यं सहदेवः पिपासितः | अपिबच्छीतलं तोयं पीत्वा च निपपात ह

तौ चैवानय भद्रं ते पानीयं च त्वमानय

एवमुक्तो गुडाकेशः प्रगृह्य सशरं धनुः | आमुक्तखड्गो मेधावी तत्सरः प्रत्यपद्यत

यतः पुरुषशार्दूलौ पानीयहरणे गतौ | तौ ददर्श हतौ तत्र भ्रातरौ श्वेतवाहनः

प्रसुप्ताविव तौ दृष्ट्वा नरसिंहः सुदुःखितः | धनुरुद्यम्य कौन्तेयो व्यलोकयत तद्वनम्

नापश्यत्तत्र किञ्चित्स भूतं तस्मिन्महावने | सव्यसाची ततः श्रान्तः पानीयं सोऽभ्यधावत

अभिधावंस्ततो वाचमन्तरिक्षात्स शुश्रुवे | किमासीदसि पानीयं नैतच्छक्यं बलात्त्वया

कौन्तेय यदि वै प्रश्नान्मयोक्तान्प्रतिपत्स्यसे | ततः पास्यसि पानीयं हरिष्यसि च भारत

वारितस्त्वब्रवीत्पार्थो दृश्यमानो निवारय | यावद्बाणैर्विनिर्भिन्नः पुनर्नैवं वदिष्यसि

एवमुक्त्वा ततः पार्थः शरैरस्त्रानुमन्त्रितैः | ववर्ष तां दिशं कृत्स्नां शब्दवेधं च दर्शयन्

कर्णिनालीकनाराचानुत्सृजन्भरतर्षभ | अनेकैरिषुसङ्घातैरन्तरिक्षं ववर्ष ह

किं विघातेन ते पार्थ प्रश्नानुक्त्वा ततः पिब | अनुक्त्वा तु ततः प्रश्नान्पीत्वैव न भविष्यसि

स त्वमोघानिषून्मुक्त्वा तृष्णयाभिप्रपीडितः | अविज्ञायैव तान्प्रश्नान्पीत्वैव निपपात ह

अथाब्रवीद्भीमसेनं कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः | नकुलः सहदेवश्च बीभत्सुश्चापराजितः

चिरं गतास्तोयहेतोर्न चागच्छन्ति भारत | तांश्चैवानय भद्रं ते पानीयं च त्वमानय

भीमसेनस्तथेत्युक्त्वा तां दिशं प्रत्यपद्यत | यत्र ते पुरुषव्याघ्रा भ्रातरोऽस्य निपातिताः

स चिन्तयामास तदा योद्धव्यं ध्रुवमद्य मे

पास्यामि तावत्पानीयमिति पार्थो वृकोदरः | ततोऽभ्यधावत्पानीयं पिपासुः पुरुषर्षभः

मा तात साहसं कार्षीर्मम पूर्वपरिग्रहः | प्रश्नानुक्त्वा तु कौन्तेय ततः पिब हरस्व च

एवमुक्तस्ततो भीमो यक्षेणामिततेजसा | अविज्ञायैव तान्प्रश्नान्पीत्वैव निपपात ह

ततः कुन्तीसुतो राजा विचिन्त्य पुरुषर्षभः | समुत्थाय महाबाहुर्दह्यमानेन चेतसा

अपेतजननिर्घोषं प्रविवेश महावनम् | रुरुभिश्च वराहैश्च पक्षिभिश्च निषेवितम्

नीलभास्वरवर्णैश्च पादपैरुपशोभितम् | भ्रमरैरुपगीतं च पक्षिभिश्च महायशाः

स गच्छन्कानने तस्मिन्हेमजालपरिष्कृतम् | ददर्श तत्सरः श्रीमान्विश्वकर्मकृतं यथा

श्रमार्तस्तदुपागम्य सरो दृष्ट्वाथ विस्मितः